incorrupte
incorrupte, uncorruptly, justly
incorruptē, adv., v. incorruptus fin.
incorruptē, Adv. (incorruptus), unbefangen, ipsā naturā incorrupte atque integre (vorurteilsfrei) iudicante, Cic. de fin. 1, 30: et haud scio an incorruptius (ii iudices iudicabunt) quam nos, Cic. Marc. 29: scite atque inc. locutus est, Gell. 13, 21, 4.
ut quaeque decreta ‥ sunt a sanctis ‥ patribus ~e ab omnibus nobis serventur(
incorruptē (16) (incorruptus), avec intégrité, dʼune manière que rien nʼaltère : Cic. Fin. 1, 30 || correctement : Gell. 13, 21, 4 || -tius Cic. Marc. 29.
incorruptē adv.with comp.
- incorruptus, uncorruptly, justly: iudicare: incorruptius iudicare.