incorporo
in-corpŏro, āvi, ātum, 1, v. a. (post-class.).
- To fasten or mark in or upon a body.
- A Lit.: variae animalium effigies incorporantur, Sol. 22, 20. —
- B Trop., to incorporate: sibi, with itself (of the church), Aug. Doctr. Christi, 2, 6, 7 init.—
- II To provide with a body, to embody, incorporate: incorporatus, Prud. Cath. 12, 80.—
- III Esp., transf., to incorporate with the public funds, pay into the treasury: eorum bonorum, quae ad fiscum pertinere dicuntur, si controversia moveatur, ante sententiam nec obsignari nec incorporari possunt, Ulp. Fragm. de Jure Fisc. 14 Huschke.
- —Hence, incorpŏrātus, a, um, P. a., embodied, incorporate: divellere, Aug. Ep. 34, 5.
in-corporo, āvī, ātum, āre, I) verkörpern, Prud. cath. 12, 80. Chalcid. Tim. 44 A u. 210. Augustin. epist. 31, 5. – II) gleichs. einverleiben, einfügen, repagula, quibus incorporati sunt funes, Amm. 23, 4, 6: alci effigies animalium, einätzen, Solin. 22. § 20: bona, dem Fiskus einverleiben, Fragm. vet. ICt. de iure fisci § 14.
See: incorporare
incorpŏrō, āvī, ātum, āre, tr., incorporer : Sol. 22, 20 || -oratus, incarné : Eccl.
- 1. van een lichaam voorzien;
- 2. inlijven in (m. dat.).