incorruptivus
incorruptīvus (inconrupt-), a, um, adj. [2. in-corrumpo],
- imperishable (eccl. Lat.), Hier. Ep. 152.
in-corruptīvus, a, um, unvergänglich, Eccl.
incorruptīvus, a, um et incorruptōrĭus, a, um, incorruptible : Hier. Ep. 152 ; Tert. Marc. 2, 16.