individuitas

indīvĭdŭĭtas, ātis, f. [individuus],

• indivisibility (eccl. Lat.): animae, Tert. Anim. 51: matrimonii, id. Monog. 5.

indīviduitās, ātis, f. (individuus), die Unteilbarkeit, Unzertrennlichkeit, puncti media indiv., Boëth. cons. phil. 4, 6. p. 89, 13 Obb.: animae, Tert. de anim. 51: matrimonii, Tert. de monog. 5.

individuitas [LL] , a condition of being undivided, indivisibility. b condition of being an individual, individuality. c an individual. a perpetuam consuetudinis ~atem E. Thrip. SS IV 27; Ib. VII 1 (v. inductive).  b est quidem unusquisque filius Ade et homo per creationem ‥ et persona per ~atem, qua discernitur ab aliis Anselm (Orig. Pecc. 10) II 151; animam composuit Deus ex substantia et ex eodem et diverso, id est ex ~ate et vegetative, ex mutabilitate et immutabilitate Med. Sci. 31; ‘singularitas’ [dicit] ~atem per accidentia, sive plurium exclusionem Hales Sent. I 227.  c non sunt ibi duo individua ‥ sc. unum aeris et aliud ignis, sed unum absolute, sc. aeris, quod ‥ prevalet in hac parte ut fiat ab eo denominatio ~atis Bacon MS 16.

indīvĭdŭĭtās, ātis, f. , indivisibilité : Tert. Anim. 51 || indissolubilité : Tert. Mon. 5.