infector
infector, a dyer
infector, ōris, m. [inficio],
- a dyer (class.): eum infector moratur, Cic. Fam. 2, 16, 7: lanarum, Plin. 20, 7, 25, § 59.— Adj., dyeing: infector ille sucus, Plin. 11, 3, 2, § 8.
īnfector, ōris, m. (inficio) = βαφευς (Gloss.), der Färber, Varro sat. Men. 325 B5. Cic. ep. 2, 16, 7. Sen. nat. qu. 3, 25, 4. Marc. Emp. 1: inf. crocotarius, Plaut. aul. 521 (auch bei Non. 549, 27): infectores lanarum, Plin. 20, 59: attrib., inf. sucus, Färbestoff, Plin. 11, 8.
quoniam carnem puram impurus spiritus lue propria infecit, infecta caro ~ori suo vicem jugiter rependit
īnfectŏr, (16) ōris, m. (inficio), teinturier : Cic. Fam. 2, 16, 7 ; Plin. 20, 59 || adjt , qui sert à teindre : Plin. 11, 8.
īnfector ōris, m
- 2 FAC-, a dyer.