infeliciter
infeliciter, unhappily, unfortunately
infēlīcĭter, adv., v. infelix fin.
īnfēlīciter, Adv. (infelix), unglücklich, alci obviam fieri, Ter.: totiens inf. temptata arma capere, Liv.: apud Cannas cum Carthaginiensibus dimicare inf., Val. Max. – Compar. infelicius, Sen. contr. 10, 4 (33), 3 (aber nicht mehr Quint. 8, 6, 33). – Superl. infelicissime, Augustin. de civ. dei 12, 14. p. 531, 22 D2.
felix infeliciter / Flore succendor igne
Phaethon ‥ paternos currus ~iter petiit, ~iter rexit
[Adam ] ‥ feliciter tenebat et misere deseruit, nos ~iter egemus et miserabiliter desideramus
ut ‥ divinis sanctique David obsequiis et canonicis, ab ipso misere nimis et ~iter institutis vix ‥ duas vel tres [carucatas ] impertiret
pinguedinis gratia ‥ ad illicita ~iter promptos
in hoc hereticos ~iter imitantur
si quis ‥ munificentiam nostram ‥ diabolica praesumptione incitatus ~iter inritam facere praesumat, sciat se ab aeterna requie separatum
īnfēlīcĭter, (13) malheureusement : Ter. Eun. 329 ; Liv. 1, 45, 3 ; 2, 35, 8 || -cius Quint. 8, 6, 33 ; -issime Aug. Civ. 12, 13.
īnfēlīciter
adv.
- infelix, unhappily, unfortunately: fit mihi obviam, T.: tentata res, L.