inhumane
inhumane, cruelly, inhumanly
ĭnhūmānē, adv., v. inhumanus fin.
inhūmānē, Adv. (inhumanus), unmenschlich, lieblos, Ter., Cic. u.a.: inhumanius dicere, Cic. de amic. 46.
qui captivorum duriori premerentur servitute et ~ius tractarentur
[captivos ] beluinis operibus ~e subdunt
pirata W. de M. ‥, homo satis ~e se gerens
Johannem ‥ cum dictis ribaldis ~iter verberavit
[fratres ] nos [sc. monachos ] in mensa diligunt, sed quando recedunt / nostras inhumaniter vivas carnes edunt
duo venerabiles episcopi ‥ ~iter sunt occisi
impium filium contra patrem ~iter sustenendo
nec unquam videbatur ‥ tot ‥ robustissimos milites tam segniter ‥ seu tam ~iter vestitisse; invasit enim eos timor
ĭnhūmānē (15) (inhumanus), durement, sans humanité : Ter. Haut. 1046 ; Cic. Off. 3, 30 || -nius Cic. Læl. 46.
inhūmānē adv.with comp.
- inhumanus, cruelly, inhumanly: cruciat adulescentulum, T.: inhumanius dicere.