inhumatus
inhumatus, unburied
Frieze-Dennison Vergil
inhumātus, a, um: (adj.), unburied, 4.620.
ĭnhŭmātus, a, um, adj. [2. in-humo],
- not inhumed, unburied: ossuum inhumatūm aestuosam aulam, Pac. ap. Prisc. p. 710 P. (Trag. Rel. v. 102 Rib.): is cum esset projectus inhumatus, Cic. Div. 2, 69, 143: corpora, Verg. A. 11, 22: funus, Luc. 7, 820.
in-humātus, a, um (in u. humo), unbegraben, unbeerdigt, Cic. u.a.
ops apud antiquos terra dicitur, unde inops ~us
corpora occisorum ~a et raptorum infanda crudelitate nudata
humana corpora passim per agros ~a jacebant, quia sustulerat eis suus episcopus sepulturam
ĭnhŭmātus, (12) a, um (in, humo), sans sépulture : Cic. Div. 2, 143 ; Virg. En. 11, 22 ; Luc. 7, 820.
in-humātus
- unburied: nec inhumati nec deserti: Coniunx, V.