inhumaniter
inhumaniter, uncivilly, discourteously
ĭnhūmānĭter, adv., v. inhumanus fin.
inhūmāniter, Adv. (inhumanus), unartig, unhöflich, rücksichtslos, Cic. II. Verr. 1, 138; ad Q. fr. 3, 1, 6. § 21. Spart. Hel. 5,10. Vgl. inhumane.
ĭnhūmānĭtĕr, (15) incivilement, sans politesse : Cic. Verr. 2, 1, 138 ; Q. 3, 1, 6.
inhūmāniter
adv.
- inhumanus, uncivilly, discourteously: fecisse: respondit.