initus
initus2, an entrance
ĭnĭtus, a, um, Part., from ineo.
ĭnĭtus, ūs, m. [ineo], a coming in, entrance.
- I Lit.
- A An approach, arrival, advent: volucres te, diva, tuumque Significant initum, Lucr. 1, 13.—
- B A beginning, commencement: movendi, Lucr. 1, 383: motūs, id. 2, 269.—
- II Transf., approach (in mal. part.), Ov. F. 4, 94; Plin. 8, 44, 69, § 172: sues initum matutinum appetere, id. 10, 63, 83, § 181.
initus, ūs, m. (ineo, īre), I) das Herankommen, A) eig., die Ankunft, Lucr. 1, 13. – B) übtr., das Beginnen, der Anfang, Lucr. 1, 383 u.a. – II) die Begattung, Bespringung, Plin. u. Ov.
1 ĭnĭtus, a, um, part. de ineo.
2 ĭnĭtŭs, (13) ūs, m. , arrivée : Lucr. 1, 13 || commencement : Lucr. 1, 383 || accouplement : Ov. F. 4, 94 ; Plin. 8, 172.
- 1. (Lucr.) aankomst; begin;
- 2. (poët.; postklass.) paring.
initus , a, um. part. p. v. ineo.
Inita aestate 立夏後。Inita subductaque ratione 共計後。結除數。Nondum initis tribunis plebis 未立護民官之時。
Suggest a Translation
See an image
Inita aestate 立夏後。Inita subductaque ratione 共計後。結除數。Nondum initis tribunis plebis 未立護民官之時。
Suggest a Translation
See an image
initus (1)
- P. of ineo.
initus (2) ūs, m
- 1 in+1 I-, an entrance, O.