iniuratus
iniuratus, unsworn, not under oath
in-jūrātus, a, um, adj.,
- unsworn, having taken no oath (class.; cf. injuro): injurato scio plus credet mihi quam jurato tibi, Plaut. Am. 1, 1, 281 (433); cf.: cum id jurati dicunt quod ego injuratus insimulo, Cic. Caecin. 1, 3; so opp. jurati, id. Sull. 11 fin.; id. Rosc. Com. 1, 4; id. Verr. 2, 1, 10 fin.: pariter jurati injuratique fugiunt, Liv. 10, 41, 10: mens, Cic. poët. Off. 3, 29, 108.
in-iūrātus, a, um, der noch nicht geschworen hat, nicht vereidigt (Ggstz. iuratus), v. Pers., Plaut., Cic. u. Liv.: iuravi linguā: mentem iniuratam gero, Cic. poët: Plur. subst., iniūrāti, ōrum, m., Nichtvereidigte, Quint. 5, 7, 5.
in-iūrātus
adj.,
- unsworn, not under oath: cum dicit iniuratus: iurati iniuratique fugiunt, L.