iniudicatus
in-jūdĭcātus, a, um, adj. [2. in-iudico].
- Unsentenced, not formally tried by a judge: decem hominibus vitam eripis, indicta causa, injudicatis, incondemnatis, Cato ap. Gell. 13, 24, 12.—
- II Undecided: id injudicatum relinquo, Quint. 10, 1, 67: res, Gell. 5, 10, 15.
in-iūdicātus, a, um (in u. iudico), I) nicht verurteilt, nicht förmlich vor Gericht gestellt, Cato oratt. 8. fr. 1. – II) unentschieden, causa, Cael. Aur. de morb. acut. 2, 1, 8: alqd iniudicatum relinquere, Quint. 10, 1, 67. Gell. 5, 10, 15.
- 1. (v. personen) niet berecht;
- 2. (v. rechtszaken) onbeslist.