About
Menu

iniurius

iniurius, unlawful, injurious, wrongful, unjust

injūrĭus, a, um, adj. [2. in-ius],
  • that acts unlawfully, injurious, wrongful, unjust (mostly ante-class.): Scel. Quis igitur vocare? Phil. Δικαίᾳ nomen est. Scel. Injuria's, Plaut. Mil. 2, 5, 27 (437): injuria's qui, etc., id. Curc. 1, 1, 65 (65): si id succenseat, ipsus sibi esse injurius videatur, Ter. And. 377; id. Heaut. 320: me illi irasci injurium est, Plaut. Aul. 4, 7, 19 (700); Ter. Ad. 106; 205; id. Hec. 71 and 72; cf.: quia sit injurium, Cic. Off. 3, 23, 89: indicta causa damnari absentem consularem virum injurium esse, Liv. 43, 5, 5.— Adv.: injūrĭē, unjustly, unlawfully: injurie facere, Naev. ap. Non. 124, 31 (Trag. Rel. v. 40 Rib.): injurie dictum pro injuriose, Non. ib.—Sup.: aliquem injuriissime nominare, Amm.16, 12, 67 dub. (others read irrisive).

Saved

Recent