iniurius
iniurius, unlawful, injurious, wrongful, unjust
injūrĭus, a, um, adj. [2. in-ius],
- that acts unlawfully, injurious, wrongful, unjust (mostly ante-class.): Scel. Quis igitur vocare? Phil. Δικαίᾳ nomen est. Scel. Injuria's, Plaut. Mil. 2, 5, 27 (437): injuria's qui, etc., id. Curc. 1, 1, 65 (65): si id succenseat, ipsus sibi esse injurius videatur, Ter. And. 377; id. Heaut. 320: me illi irasci injurium est, Plaut. Aul. 4, 7, 19 (700); Ter. Ad. 106; 205; id. Hec. 71 and 72; cf.: quia sit injurium, Cic. Off. 3, 23, 89: indicta causa damnari absentem consularem virum injurium esse, Liv. 43, 5, 5.— Adv.: injūrĭē, unjustly, unlawfully: injurie facere, Naev. ap. Non. 124, 31 (Trag. Rel. v. 40 Rib.): injurie dictum pro injuriose, Non. ib.—Sup.: aliquem injuriissime nominare, Amm.16, 12, 67 dub. (others read irrisive).
in-iūrius, a, um (in u. ius), ungerecht (s. Brix u. Lorenz Plaut. mil. 436. Wagner Plaut. aul. 691 u. Ter. heaut. 320), v. Pers., Komik.: quia sit iniurium, Cic. de off. 3, 89: iniurium est, mit Unrecht, Komik.: iniurium est m. folg. Acc. u. Infin., Plaut. aul. 699. Liv. 43, 5, 5; m. folg. Infin., Ter. Hec. 72. Apul. met. 11, 6. Auson. Griphus (XXVI) 1. p. 128, 10 Schenkl. – Nbf. iniūrus, a, um, Naev. tr. 40. Plaut. Pers. 408. Vgl. Paul. ex Fest. 110, 1 ›iniurum = periurum‹.
iniūrius
adj.
- 2 in+ius, unlawful, injurious, wrongful, unjust: sibi esse iniurius videri, T.: Id possum ferre quamquam iniuriumst, T.: quia sit iniurium: indictā causā damnari absentem iniurium esse, L.