inoffense
ĭnoffensē, adv., v. inoffensus fin.
inoffēnsē, Adv. (inoffensus), ohne Anstoß, ohne Hindernis, ungehindert, Oros. 6, 1, 8. Chalcid. Tim. 248. Ambros. apol. David 3. § 9; in psalm. 118. serm. 10. § 43. Cassiod. var. 11, 36, 2. Th. Prisc. 2, 2, 5. – Compar. inoffensius, Gell. 7 (6), 2, 8. Itin. Alex. 23 (57) u. 29 (67).
ad beati Augustini ‥ tumbam absque ullo amminculo ~e processit
ad propositum locum viz. ad velificandum, excurrendum, portumque ~e subeundum
camelus ‥ ejus [altaris ex marmore ] usque ad Alpes bajulus fuit, et ~e tulit
stratas regias quibus ad artes ‥ scholares incederent ~e
nulla est, Domine, humanae conscientiae virtus que ~e possit tuae voluntatis judicia expedire
it, currit, loquitur, audit ~e, plane, clare
aliquantos duravit annos ~e locutus
ut ‥ valeat ~e ‥ votis tante majestatis [sc. reginalis ] ‥ satisfacere
parati vobis ex corde in omnibus annuere que facere possumus ~e
ĭnoffēnsē (16) (inoffensus), sans heurt : Sen. Ep. 52, 11 ; Ambr. Ep. 37, 19 || -sius Gell. 6, 2, 8.