inopportunus
ĭn-opportūnus,
- unfitting (late Lat.), Oros. c. Pelag. p. 618 (also a false reading in two places for importunus, Cic. de Or. 2, 5, 20; 3, 5, 18). — Hence, ĭnopportūnē, adv., unsuitably, untimely, Aug. c. Faust. 22, 72.
in-opportūnus, a, um = ἄκαιρος (Gloss.), ungelegen, Oros. de libert. arbitr. 29. – ➳ Cic. de or. 2, 20 u. 3, 18 jetzt inportunus.
ĭnopportūnus, a, um, qui ne convient pas : Oros. Apol. 29, 1.