insalutatus
insalutatus, ungreeted, unsaluted (in tmesis)
Frieze-Dennison Vergil
īnsalūtātus, a, um: (adj.), not saluted; without farewell greeting (separated by tmesis), 9.288.
in-sălūtātus, a, um, adj.,
- ungreeted, unsaluted: annis jam multis insalutatus, Sid. Ep. 4, 10; 9, 9; Hier. Ep. 3, 1; in tmesis: inque salutatam linquo, Verg. A. 9, 288.
īn-salūtātus, a, um (in u. saluto), ungegrüßt, a) brieflich usw., Sidon. epist. 4, 10, 1 u. 9, 9, 3. – b) beim Abschied, ohne Abschied, Hieron. epist. 3, 1 (vit. Paul.). Ennod. ep. 7, 4: in der Tmesis, inque salutatam linquo, Verg. Aen. 9, 288.
quos ante ~os dimittebat, iterum salutaribus praeceptis commendare disposuit
oratorium quodcumque se vianti [episcopo ] obtulisset, nulla vel precipiti necessitate urgente preteribat ~um
[crucem ] secus viam positam contra morem suum pertransivit ~am
īnsălūtātus, (16) a, um, non salué : Sid. Ep. 4, 10 ; Hier. Ep. 3, 1 || avec tmèse : inque salutatam Virg. En. 9, 288.
īn-salūtātus
adj.,
- ungreeted, unsaluted (in tmesis): Inque salutatam linquo, V.