About

Menu

insanire

1 insanire v. insaniare
2 insanire [CL] 1 to be out of one’s mind, be mad; b (pr. ppl. as sb. m.). V. Greg. 98 (v. insania 1); nonne ~irem? nonne penitus alterius mentis fierem? Alex. Cant. Dicta 133; diverse sunt species alienationis . ‥ quidam si clauduntur fenestre videntur ~ire Quaest. Salern. Ba 57; in phrenesim raptus statim ~ivit Gir. TH II 47; afoler ‥ errare, furere, ~ire Gl. AN Ox. f. 153r.  b demones effugavit et ~ientes verbo orationis suae sanavit V. Cuthb. I 7; nolebat ubi summa necessitas non erat ~ientium in se ultro provocare rabiem Bede Pleg. 12; s1355 (v. dementia a). 2 to lack sense, to be foolish or stupid. alii etiam novo genere ~iendi asserentes quod abstinere a carnibus et a vino plus pertinet ad inperfectos quam perfectos Peckham Paup. 72; nullus tam ~it quod dicat generacionem non posse poni sine spiratione R. Marston 143; ~iunt qui dicunt Cesarem esse vel hominem Bacon CSTheol. 55; s1376 juvenis luxuriosus peccat: senex vero luxuriosus ~it Chr. Angl. 98. 3 to act like a madman, rage, rave. Tereus ~iens gladio evaginato utramque persequi coepit Natura Deorum 82; hinc et hedera coronabantur poete, vel utpote Libero consecrati, qui ut Bacche ~iunt Alb. Lond. DG 12. 4; ad Jhesum igitur in ortum veniens / ‥ / confusis vocibus clamant, insaniunt, / in pium impias manus iniciunt Walt. Wimb. Carm. 475; fortuna / ‥ / que nunc rapit, nunc largitur, / nunc insanit, nunc blanditur Id. Van. 5. 4 (of natural phenomenon) to be fierce, violent. ~iens yemalis asperitas Ps.-Elmh. Hen. V 53 p. 130.

Saved

Recent