insepultus
insepultus, unburied
in-sĕpultus, a, um, adj. [2. in-sepultus],
- unburied (class.): acervi civium, Cic. Cat. 4, 6, 11: membra, Hor. Epod. 5, 99: insepultos projecit, Liv. 29, 9, 10. —
- II Transf., without burial: mors, Sen. Tranq. 14: sepultura, a burial without the customary funeral rites, and therefore undeserving the name of a burial (imitation of the Gr. τάφος ἄταφος), Cic. Phil. 1, 2, 5 (but sepulta is the true reading, id. ib. 14, 12, 33 B. and K.).
īn-sepultus, a, um (in u. sepelio), unbegraben, ohne (eigentliches) Begräbnis, insepulti acervi civium, Cic.: insepulti patris ossa, Iustin.: alqm insepultum proicere, Liv.: insepultum perisse, Liv.: isque me defodit insepultum in hisce aedibus, Plaut. most. 502. – übtr., vita ins., Naev. tr. fr.: mors ins., ohne erfolgendes Begräbnis, Sen.: sepultura ins., ein B., das so gut wie keines ist = ein unseliges, fluchwürdiges B., Cic. – ➳ Cic. Phil. 14, 33 jetzt sepulta.
aestimavit indignum fore ad matris libitum sepeliri, cujus ob nimiam cupiditatem ~i remanerent innumerabiles
par fuisset Anglorum ‥ ossibus ~is campos fore sepultos
īnsĕpultus, (12) a, um (in priv.), non enseveli, sans sépulture : Cic. Cat. 4, 11 ; Liv. 29, 9, 10 ; insepulta sepultura Cic. Phil. 1, 5, funérailles indignes, honneurs déshonorants.
īn-sepultus
adj.,
- unburied: acervi civium: membra, H.: insepultos proiecit, L.: sepultura, without funeral rites.