inspectator
inspectātor, ōris, m., [inspecto], for inspector,
- an overseer (late Lat.), Symm. Ep. 6, 9.
īnspectātor, ōris, m. (inspecto), der Mitanseher, calamitatum suarum, Mythogr. Lat. 1, 150: inspectatores spectatoresque meritorum, Chalcid. Tim. 188. – ➳ Fronto ad Marc. Caes. 1, 7. p. 19, 9 N. cod. imperator, Symm. epist. 6, 9 codd. optt. inspectores u. so jetzt Seeck. Vgl. Klußmann Emendatt. Fronton. p. 26.
īnspectātŏr, ōris, m. , c. inspector : Chalc. Tim. 188.