insperato
īnspērātō, Adv. (insperatus), unverhofft, unvermutet, Lucil. 1093. Plaut. aulul. argum. 1, 14. Apul. met. 9, 38. – Compar. insperatius, Val. Max. 3, 8. ext. 2.
gaudebat rex nobilissimis ~o se usum thalamis
quod quidem eo videtur mirabilius quo contigit ~ius
īnspērātō (insperatus), dʼune manière inattendue : Lucil. Sat. 1093 ; Apul. M. 9, 38 || -ratius Val. Max. 3, 8, 2.