insputo
Could not find insputari in Logeion dictionaries.
insputari Verb: present passive infinitive of insputo
in-spūto, āvi, ātum, 1, v. a. freq. [inspuo],
- to spit upon: ain' eum mihi esse morbum, ut qui med opus sit insputarier? ... quibus insputari saluti fuit, Plaut. Capt. 3, 4, 21 (553); 43 (575).
īn-spūto, āre, anspeien, alqm. Plaut. capt. 553 (wo parag. Jnfin. insputarier) u. ibid. 555 (wo insputari).
īnspūtō, (15) āre (fréq. de inspuo ), tr., couvrir de crachats : Pl. Capt. 553.