inspirator
inspīrātor, ōris, m. [inspiro],
- an inspirer: furoris, Cael. Aur. Tard. 1, 5, 144; and inspīrātrix, f. [inspiro], Jul. ap. Aug. contr. Sec. Resp. Jul. 198.
īnspīrātor, ōris, m. (inspiro), der Einhaucher, Einflößer, furoris divini (v. Apollo), Cael. Aur. de morb. chron. 1, 5, 144: animarum, Cassian. de inc. Chr. 7, 5.
Deus ipsius ~or consilii
gratam vobis vicem rependat, qui potest et quem habuistis ~orem, Dominus
bonorum omnium ~or et prosecutor Spiritus Sanctus
archiepiscopus ‥ de ipsius ~oris misericordia ‥ roboratus, respondit
īnspīrātŏr, ōris, m. (inspiro), celui qui inspire [avec le gén.] : C. Aur. Chron. 1, 5, 144.