integralis

integralis [ML] 1 (phil.): a (pars ~is) integral part, separable part which with others constitutes a whole (also dist. from pars essentialis); b (totum ~e) integral whole, a whole consisting of separate parts (also dist. from totum universale); c characterized by the presence of integral parts (cf. a supra). a 1163 ex duabus ~ibus partibus constat corpus Cluniacensis ecclesie; altera est in imperio, altera in regnis Ep. Becket 20; sunt ‥ quinque partes oracionis rhetorice, quia sunt partes partium ejus et sunt partes quasi ~es Kilwardby OS 599; set tibi sit cure quod partes [gl.: ~es hominis] sint tibi pure Garl. Mor. Scol. 40; potencia anime ‥ est vera pars ejus [sc. virtutis] ~is Bacon II 119; Deus non habet partes ~es Duns Ord. I 91 (v. deus 2); per ‘ens completum’ excluditur omnis pars tam essencialis quam ~is Ockham Quodl. 328.  b Bacon XV 121 (v. homogeneus b); totum ~e dividitur in suas partes integrales Wycl. Quaest. Log. 293 (v. divisibilitas); cum tam totum ~e quam eciam totum universale sit omnes sue partes Id. Ver. I 182.  c [Christum esse totum] non sicut ex partibus, sed sicut ex naturis, quia non significat hic alicujus rei ~em constitutionem, sicut frequentius, sed diversarum naturarum personalem solummodo unionem J. Cornw. Eul. 16. 2 complete, entire. 1385 paria armorum ~ia Plusc. X 7 p. 322.