intellectivus

intellectīvus, a, um, adj. [intellego], = θεωρητικός,

• dependent on discernment, theoretical, Aug. de Gen. ad Lit. 12, 7.

intellēctīvus, a, um (intellego) = θεωρητικός, auf Erkenntnis beruhend, theoretisch, Augustin. de gen. ad litt. 12, 7. Prisc. praeex. rhet. 11, 32. p. 559, 23 H. (= p. 439, 25 K.).

intellectivus [ML] 1 of the intellect, intellective (freq. dist. from sensitivus, vegetativus, or sim.); b (as sb. f. or n.) intellective faculty. dicit Aristoteles [Arist. An. Post. I 1] ‘‥ omnis doctrina et omnis disciplina ~a fit ex preexistenti cognitione’, sc. sensitiva J. Blund An. 367; virtutem ~am Gros. 94 (v. desiderativus b); cognitio ‥ Dei solum ~a est, dico secundum divinitatem Kilwardby Quomodo Deus 116; intelligere, quod est habere potentiam ~am Knapwell Not. 192; anima ‥ habet species sub se, ut animam vegetativam, sensitivam ‥ et animam ~am, que secundum Aristotelem non est nisi in hominibus Bacon XV 215; illud idem quod homo appetit per appetitum sensitivum renuit per appetitum ~um Ockham Quodl. 157; anima ‥ habet tres vires ‥; una virium est ~a, secunda sensitiva, tertia est vegetativa Bradw. CD 138D; potencia productiva Dei, potencia †intellectica [l. ~a] et potencia volutiva sunt undique equalis ambitus Wycl. Ver. II 118; spiritum immortalem quem nos animam ~am ab animandi tamen officio separatam vocamus Netter DAF I 102.  b Siccav. PN 130 (v. erectio 5); continentur ‥ forme imperfectiores in forma perfectiori, ut vegetativum in sensitivo et sensitivum in ~o T. Sutton Gen. & Corrupt. 171. 2 possessing intellect, (w. gen.) having understanding (of). ut entitas rei causat ejus cognoscibilitatem, sed non intelligibilitatem, eo quod omne ens est necessario eternaliter intelligibile, quanto Deus est illius ~us; ipse est enim tam ~us quam volitivus Wycl. Log. II 109.

intellēctīvus, a, um, intellectif : Aug. Gen. 12, 7 [mot non retrouvé à cet endroit].