intentivus
intentīvus, a, um, adj. [intendo],
- intensive: adverbia, Prisc. p. 1022 P.
intentīvus, a, um (intendo), steigernd, Prisc. 15, 36.
‘de’ memorativum est et ~tivum et privativum: de homine, detraho, desum
alia [adverbia sunt ] ~siva ut valde, nimium, prorsus ‥
[adverbia ] ~tivasyndon geornfullîce : valde ‥ nimis ‥ nimium ‥ prorsus ‥
si primum haberet omnem causalitatem formaliter et simul, ‥ esset infinitum, quia simul, quantum est ex se, posset infinita, et posse simul plura concludit majorem potenciam intensive: ergo si haberet perfeccius quam si haberet omnem causalitatem formaliter, magis sequitur infinitas ~siva
enti non repugnat infinitas ~siva
patet veridica sentencia Lincolniensis [cf. ] ‥ ponentis formam substancialem ‥ extensam partibiliter induci quoad subjectum, sed non quoad partes ~sivas vel naturam formeGros. Anal. Post. 181
si [dolor capitis est ] de sanguine, est ~sivus
intentīvus, a, um, augmentatif [t. de gramm.] : Prisc. Gramm. 15, 36.