intentator
in-tentātŏr, ōris, m.,
- he who does not tempt: deus malorum, Vulg. Jacob. 1, 13; Aug. de Pecc. Mer. 2, 4.
in-tentātor, ōris, m., der Nicht-Versucher, malorum (zum Bösen), Vulg. epist. Iacobi 1, 13. Augustin. de pecc. merit. 2, 4.
~or malorum Deus neminem inducit in tentationem
qui aliquem accusare presumet, unde pecunia vel commodo pejor sit, et denique mendacium pernoscatur, linguam suam perdat ~or [(MS Dm; ] vel weregildo redimatothers omit
delator
intentātŏr, intempt-, ōris, m. , celui qui ne tente pas : Vulg. Jac. 1, 13 ; Aug. Pecc. Mer. 2, 4, 4.
tentatseu sollicitat ad malum :
Deus enim Intentator malorum est ; ipse autem neminem tentat,Jac. 1. 13.