intentatio
intentātĭo, ōnis, f. [intento], a stretching out or extending towards a thing.
- I Lit.: oculi ad intentationem subitam digitorum comprimuntur, Sen. Ira, 2, 4, 2.—
- II Trop., a reproaching with a thing: criminum, Tert. Apol. 46 dub. (al. intentio).
intentātio, ōnis, f. (intento), I) das Ausstrecken nach etwas, ne oculi ad intentationem subitam digitorum (wenn man die Finger auf einmal nahe daran bringt) comprimantur, Sen. de ira 2, 4, 2. – II) übtr., das Bedrohen mit usw., Tert. apol. 46 in.
noveritis ‥ quod nullius carceris squalor aut exilii terror ‥ vel mortis ~o vel illatio poterunt nos separare a catholica fide
intentātĭō, (16) ōnis, f. (intento), action de diriger contre : Sen. Ira 2, 4, 2 || [fig.] Tert. Apol. 46.