intentatus
intentātus, a, um: (adj.), untried, unsolicited, 10.39.
intentātus, a, um, Part., from intento.
in-tentātus, a, um, adj., untouched.
- I Lit.: vacca intentata jugo, Sen. Med. 62. —
- II Trop., untried, unattempted: miseri, quibus Intentata nites, Hor. C. 1, 5, 12: nil intentatum nostri liquere poëtae, id. A. P. 285: sors rerum, Verg. A. 10, 39: iter, Tac. A. 1, 50.
1. intentātus, a, um (in u. tento), I) unangetastet, v. Pers., Hor. carm. 1, 5, 13. Sen. Med. 61. – II) übtr., unangetastet, unberührt, unversucht, iter, ungebahnter, Tac.: haec intentata manebat sors rerum, Verg.: cur certaminis huius intentata mihi fortuna relinquitur? Ov.: videbis nihil humanae audaciae intentatum, Sen.
2. intentātus, a, um, Partic. v. intento, w. s.
1 intentātus, a, um, part. de intento.
2 intentātus, (13) a, um (in priv.), non touché, non essayé : Hor. P. 285 ; Tac. Ann. 1, 50.
Boves debiles et male Intentati, veteresque vaccæ et steriles.
intentātus see intemptatus.