interminus
in-termĭnus, a, um, adj.,
- boundless, endless (post-class.): oceanus, Avien. Perieg. 74: felicitas, Aus. Ep. 16, 38: lapsus stellarum, Ap. de Mund. p. 57, 18.
in-terminus, a, um, ohne Grenzen, unbegrenzt, a) eig.: Oceanus, Avien. perieg. 74. – b) übtr. = endlos, ohne Ende (Ggstz. incoeptus, ohne Anfang), stellarum lapsus, Apul.: felicitas, Auson.: bona longis intermina saeclis, Prud. c. Symm.
qui nosti, mundine intermina surgat / area
Deus ‥ illocalis, ~us, incircumscriptus ‥
lux enim est intermina [sc. Christus ], / frangens furoris fulmina, / ne vindicent nequicias
sol [i. e. Christus ], lux cujus manet intermina
princeps intermine
hic magnus parvulus servus fit dominus / contentus continens, brevis interminus
~oendeleasum
pena reos claudit intermina, quos ab Averni / extricare potest carcere nulla dies
[Jesus ] digno vocatur nomine / vite vitis intermine
~is deprecationibus nostri Redemptoris ‥ exoro clementiam
‘‥ absque liberis erit inter mulieres mater tua’ []: ‥ tua [ I Reg. xv 33 sc. praesumptionis ] genetrix impietas †interminorum [l. inter minorum ] facinorum captivata nutrices ‥ vitiorum ‥ subole carebit
intermĭnus, a, um, infini [en étendue, en durée] : Avien. Perieg. 74 ; Aus. Ep. 16, 38.
Sine termino existens ; unde in hymno S. Trinitatis dicitur : In simplici substantia Virtus manens Intermina. Papias vero dicit : Intermina internuncia, Mediatrix inseparabili termino carens.
Interminususurpant Prudentius in Hymno Epiphaniæ et lib. 2. contra Symmachum, Avienus Perig. v. 74. Ausonius et alii recentiores.