intermorior
intermorior, to die off, die out
inter-mŏrĭor, mortuus sum, 3, v. dep.
- To die in secret, perish unobserved, to die off, fall to decay (not in Cic. or Caes.), Cato R. R. 161, 3: radices intermoriuntur, Plin. 21, 18, 69, § 114: ignis, Curt. 6, 6, 31: civitas, Liv. 34, 49.—
- II Trop.
- A To faint away, to swoon: ex profluvio sanguinis intermorientes vino reficiendi sunt, Cels. 5, 26, 25.—
- B Of roads, to come to an end, stop: pars (viarum) sine ullo exitu intermoriuntur, Dig. 43, 7, 3, § 2. —
- C To be neglected: nullum officium tuum apud me intermoriturum existimas, Bith. ap. Cic. Fam. 6, 16.
- —Hence, intermortŭus, a, um, P. a., dead, faint, lifeless, powerless.
- A Lit.: in ipsa contione intermortuus haud multo post exspiravit, Liv. 37, 53, 10: diu prope intermortuus jacuit, Suet. Ner. 42.—
- B Trop.: gemmae jactatae in ignem, velut intermortuae, exstinguuntur, lose their lustre, Plin. 37, 7, 27, § 99: contiones, Cic. Mil. 5, 12: mores boni plerique omnes jam sunt intermortui, Plaut. Trin. 1, 1, 7 (29): Catilinae reliquiae, Cic. Pis. 7 fin.: memoria generis sui, id. Mur. 7, 16 fin.
inter-morior, mortuus sum, morī, unter der Hand und unvermerkt hinsterben, absterben, I) eig., Suet. Ner. 42, 1. – II) übtr.: A) absterben, zugrunde gehen, hinschwinden, v. Gewächsen, Cato: intermoriuntur radices, Plin.: ignis, Curt. – übtr., candor, in hoc aevo res intermortua paene, Ov.: civitas intermoritur, Liv.: intermoriuntur reliquiae coniurationis, Cic.: memoria intermortua, Cic.: contiones intermortuae, wie abgestorben, tot, ohne Leben, Cic.: nullum officium tuum apud me intermoriturum (esse), Bithyn. in Cic. ep. 6, 16 extr. – B) fast hinsterben, in Ohnmacht fallen, Liv. u.a.
intermŏrĭor, (13) mortŭus sum, mŏrī, intr., mourir dans lʼintervalle, pendant ce temps-là : Cato Agr. 161, 3 ; Plin. 21, 114 ; Curt. 6, 6, 31 || [fig.] Bithyn. d. Cic. Fam. 6, 16 ; Liv. 34, 49, 2 || part. intermortuus, a, um, mort dans lʼintervalle, mort pendant un laps de temps [pr. et fig.] : Liv. 37, 53, 10 ; Suet. Nero 42 ; Cic. Mur. 16 ; Pis. 16 ; Mil. 12.
- 1. sterven, te gronde gaan; ➤ civitas intermoritur;
- 2. in onmacht vallen; ➤ in ipsa contione intermortuus haud multo post exspiravit (Liv.);
- 3. (metaf.) afsterven, uitgaan, doven; ➤ intermortuae contiones levenloos; memoria intermortua; candor, in hoc aevo res intermortua paene (Ov.).
inter-morior mortuus, ī, dep.,
- to die off, die out: intermoriuntur reliquiae coniurationis: ignis, Cu.: intermori civitatem sinere, L.: officium apud me intermoriturum, i. e. to be forgotten.