inusitate
inusitate, unwontedly, unusually, strangely
ĭnūsĭtātē and ĭnūsĭtātō,
- advv., v. inusitatus fin.
inūsitātē, Adv. (inusitatus), ungebräuchlich, gegen den Gebrauch od. die Form, absurde et inus. scriptae litterae, Cic.: inus. loqui, Cic. – inusitatius contrahere meum factum pro meorum factorum, Cic. – inusitatissime nox pro noctu dixerunt, Macr. sat. 1, 4, 19.
illi ‥ me ~e lugentem ‥ audientes accurrerunt
ĭnūsĭtātē, (15) dʼune manière inusitée, contre lʼusage : Cic. Q. 1, 2, 9 ; Br. 260 || -ius Cic. Or. 155, -tissime Macr. Sat. 1, 4, 19.
inūsitātē adv.with comp.
- inusitatus, unwontedly, unusually, strangely. epistulae scriptae: inusitatius contrahere.