inurbane
inurbane, inelegantly, without wit
ĭnurbānē, adv., v. inurbanus fin.
inurbānē, Adv. (inurbanus), unfein, ohne Witz, gew. mit vorhergeh. Negation, Cic. u.a.
~ius aut diffusius aut simplicius me scribere oportebat
ĭnurbānē, (15) sans élégance, sans esprit : Cic. Nat. 3, 50 ; Plin. Min. Ep. 2, 14, 5 ; Quint. 8, 3, 54.
inurbāne
adv.
- inurbanus, inelegantly, without wit: non inurbane.