inutilitas
inutilitas, hurtfulness, injuriousness
ĭnūtĭlĭtas, ātis, f. [inutilis].
- Uselessness, unprofitableness, Lucr. 5, 1274.—
- II Hurtfulness, injuriousness, Cic. Inv. 2, 52, 158: facti, id. ib. 2, 26, 77.
inūtilitās, ātis, f. (inutilis), I) die Unbrauchbarkeit, Lucr. 5, 1272. Vulg. Hebr. 7. 18. – II) übtr., die Schädlichkeit, Verderblichkeit (Ggstz. utilitas), Cic. de inv. 2, 158.
quia non omnes [sc. combinationes ] sunt utiles ad syllogizandum nec omnes inutiles, ‥ ideo exigebat ars illius processus ut utilitatem utilium mox ostenderet et ~atem inutilium
ĭnūtĭlĭtās, (16) ātis, f. , ¶ 1 inutilité : Lucr. 5, 1274 ¶ 2 fait dʼêtre nuisible, caractère nuisible de qqch., danger : Cic. Inv. 2, 158.
- 1. onbruikbaarheid;
- 2. schadelijkheid, verderfelijkheid.
inūtilitās ātis, f
- inutilis, hurtfulness, injuriousness: facti.