inutiliter
inutiliter, to no purpose, uselessly
ĭnūtĭlĭter, adv., v. inutilis fin.
inūtiliter, Adv. (inutilis), I) unbrauchbar, unzweckmäßig, gew. mit vorhergeh. Negation, Liv. 3, 51, 1. Sen. suas. 5, 6. Quint. 1, 7, 26 u. 2, 4, 18. – alqd inut. habere von etw. keinen Nutzen haben, Gregor, epist. 2, 32. – II) schädlich, verderblich, Cic. ep. ad Brut. 2, 1, 2. Auct. b. Alex. 65, 1. Quint. 11, 1, 12: aqua bibitur inutilius, Varro r. r. 3, 5, 2.
Reinnulfus comes Cestrie tarde et ~iter advenit
pauca que ‥ didici non ~iter ut mihi videtur apposui
post digressionem longam, nec preter rem tamen aut ~iter factam
multa parliamenta fuerunt ~iter celebrata
laborans ‥ die ac nocte incessanter ad quaeque ~iter succrescentia falce caeli resecanda
monasterium in eadem causa ~iter fatigare et plurimum gravare dignosceris(
impedimento ‥ fiunt clerici expeditioni, quia ~iter victualia consumunt qui in expeditione in nullo proficiunt
ĭnūtĭlĭtĕr, (14) inutilement : Quint. 2, 4, 18 || dʼune manière nuisible : B. Alex. 65, 1 ; -lius Varro R. 3, 5, 2.
inūtiliter
adv.
- inutilis, to no purpose, uselessly: responsum non inutiliter esse, L.—Disadvantageously, injuriously: alqd senatui suadere.