inurbanus
inurbanus, rustic, ungraceful, unmannerly
ĭn-urbānus, a, um, adj.,
- rustic, boorish, rude, unpolishcd, unmannerly (class.): habitus orationis non inurbanus, Cic. Brut. 63, 227: non essem tam inurbanus ac paene inhumanus, id. de Or. 2, 90, 365: gestus, Quint. 6, 3, 26: inurbanum lepido seponere dicto, Hor. A. P. 273.—Adv.: inurbānē, rudely, inelegantly, without wit or humor: non inurbane, Cic. N. D. 3, 19, 50; Plin. Ep. 2, 14, 5; and, inurbānĭter (late Lat.), Aug. c. Faust. Manich. 12, 1.
in-urbānus, a, um, unfein (gew. mit vorhergeh. Negation), I) im Äußeren u. im Benehmen = nicht anständig, unfein, a) im Äußeren: aspectus et habitus oris et gestus non inurbanus, nicht ohne Anstand, nicht ungefällig, Quint.: erat eius (orationis) quidam tamquam habitus non inurbanus, nicht ohne feine Haltung, Cic. – b) im Benehmen = unartig, ungefällig, non essem tam inurbanus ac paene inhumanus, Cic. de or. 2, 365. – II) in der Rede = ohne Witz, Cic. u. Hor.
~um foret vos in amicitia claudicare
~um ‥ est ut ei thorum violem quem ‥ ipse prestitit
quamvis nullum falsum sequatur ex vero, tamen dissonum et ~um sequitur ex consono et urbano
rex ‥ prorupit in contumeliam supplicantis, et inpudentia loquendi promeruit ut, qui antea minus verus, nunc a Francis habeatur et ~us
ĭnurbānus, (16) a, um, grossier, qui est sans délicatesse, sans élégance, sans esprit : Cic. Br. 227 ; de Or. 2, 365 ; 2, 217 ; Hor. P. 273 ; Quint. 6, 3, 26.
- 1. niet verfijnd, onbeschaafd, onhoffelijk, boers, lomp;
- 2. smakeloos, niet geestig, flauw [dictum].
in-urbānus
adj.,
- rustic, ungraceful, unmannerly: habitus orationis.—Of style, inelegant: inurbanum lepido seponere dicto, H.