irremotus
irrĕmōtus (inr-), a, um, adj. [2. inremotus],
- unremoved (post-class.), Prud. στεφ. 5, 407.
ir-remōtus, a, um (in u. removeo), unbeweglich, Prud. perist. 5, 408.
utrum in sepulchro suo presenti collocatus, ~us sic admitteretur
nullus prepositus ultra unum annum remancat ~us
quae filia, quae cultrix et imitatrix extitit ~a
ut ipse comes ~us in Jerusalem cum illis veniret
irrĕmōtus, a, um (removeo), immobile : Prud. Perist. 5, 408.
Omnes enim te Irremotam afflictionem, intolerabilem oppressionem, nimiamque violentiam pati testantur.