irrepercussus
irrĕpercussus (inr-), a, um, adj. [2. in-repercutio],
- not retorted, not refuted, Tert. Apol. 16.
ir-repercussus, a, um (in u. repercutio), nicht zurückgeschlagen, übtr., unwiderlegt, Tert. apol. 16. Iulian. bei Augustin. op. imperf. c. Iul. 2, 98.
dum jugiter dilectum cogitans intencione ~a se erigit ad superos
irrĕpercussus, a, um (in, repercutio), non réfuté : Tert. Apol. 16.