irrequietus
irrequietus, unquiet, restless, without repose
irrĕquĭētus (inr-), a, um, adj. [2. inrequietus],
- unquiet, restless (poet. and in post-Aug. prose): Enipeus, Ov. M. 1, 579: illa, id. ib. 5, 443: Charybdis, id. ib. 13, 730: agitatio, Sen. Brev. Vit. 10, 6: circuitus mundi, Plin. 2, 5, 4, § 11; cf.: ambitus (mundi), id. 2, 3, 3, § 6.—
- II Transf., disquieting, causing unrest: sors mea, Ov. M. 2, 386: bella, id. Tr. 2, 236.
irrequiētus, a, um (in u. requietus), unruhig, rastlos, eques, Ov.: Charybdis, Ov.: sidera, Sen.: irr. semper agitatio, Sen.: irr. mundi ipsius circuitus, Plin.: cursus (Plur.), Lact.
insidias ‥ Sarracenorum ‥ nocte dieque toleravit [rex Francorum ] ~us
sic ~is clamoribus praeoccupabat faciem Domini
par est homicidii crux irrequieta
cruciatus et ejulatus misero somnum ademerant, noctes et dies inrequietus erat
bella secunda movet amor irrequietus habendi / succendens animas pronus ad omne nefas
quo et spiritus anhelus ‥ adhuc ~us et fessus, in robur respiret
indeficientes singultus ~a erumpunt pectora
irrĕquĭētus, (15) a, um (in, requietus), qui nʼa pas de repos : Plin. 2, 11 ; Sen. Brev. 10, 6 ; Ov. M. 1, 579 || sans relâche : Ov. Tr. 2, 1, 236.
in-requiētus (irr-)
adj.,
- unquiet, restless, without repose: Enipeus, O.: Charybdis, O.—Disquieting, causing unrest: sors mea, O.: bella, O.