iuratio
jūrātĭo, ōnis, f. [juro],
- a swearing, an oath (post-class.), Macr. S. 1, 6, 30; Tert. Idol. 21.
iūrātio, ōnis, f. (iuro), das Schwören, der Schwur, Macr. sat. 1, 6, 30. Tert. de idol. 21 u.a. Eccl.: Plur., temerariae iurationes, Augustin. serm. 308, 1.
Tandem devenimus in hunc modum pacis, quod nos quitamus et concedimus in perpetuum dictum feodum de Boleria et feodum de Mesuncellis, et Jurationem dictæ domus de Mesuncellis, etc.Vide Dissertat. 30. ad Joinvillam,