iuratorius
jūrātōrĭus, a, um, adj. [jurator],
- of or confirmed by an oath, juratory (postclass.): cautio, Cod. 12, 19, 12.
iūrātōrius, a, um (iuro), eidlich, cautio, Cod. Iust. 12, 19, 12.
Respondit quod in spiritualibus absolute pareret, in temporalibus autem justis mandatis parendi Juratoriam cautionem.