iurgo
iurgo, to quarrel, brawl, dispute, scold
jurgo, āvi, ātum (ante-class. jurigo, Plaut. Merc. 1, 2, 9 (119); Brix ad Trin. 1, 2, 30), 1, v. n. and a. [from jus, not a compound of ago, v. Ritschl. Opusc. 2, 427].
- I Neutr.
- A To quarrel, brawl, dispute, scold: cedo, quid jurgabit tecum? Ter. And. 389: cum Davo egomet vidi jurgantem ancillam, id. ib. 838; Suet. Ner. 5: jurgare igitur lex putat inter se vicinos, non litigare, Cic. Rep. 4, 8, 4 (ap. Non. p. 430): ne jurgares quod, Hor. Ep. 2, 2, 22.—
- B To sue at law: apud aediles adversus lenones jurgare (al. jurgari), Just. 21, 5, 7: in proprio foro, Cod. Th. 2, 1, 6; 11, 33, 1.—
- II Act., to chide, censure, blame: haec jurgans, Liv. 8, 33; 10, 35: istis Jurgatur verbis, Hor. S. 2, 2, 100.
iūrgo, āvī, ātum, āre (urspr. iūrigo zu iurgium; vgl. Varro LL. 7, 93), I) intr. einen Wortwechsel (aus Rechthaberei u. Streitsucht) haben, zanken, streiten, A) im allg.: cum alqo, Ter.: ne iurgares, quod etc., Hor.: iurgare coepit, dicens etc., Varro fr.: iurgare lex putat inter se vicinos, non litigare, Cic. de rep. 4, 8: sed aliud iurgandi suscensendique tempus erit, Liv. – B) insbes., gerichtlich streiten, prozessieren, apud aediles adversus lenones iurgare, Iustin. 21, 5, 7 ed. Jeep (Vulg. Depon. iurgari). – in proprio foro, Cod. Theod, 2, 1, 6. – II) tr. schelten, ausschelten, alqm, Avian. fab. 1, 1: iure Trausius istis iurgatur verbis, Hor. sat. 2, 2, 100; vgl. iurgio. – ➳ iūrigo, āre, wovon iurigat, Commod. apol. 441 D.: iurigandum in via, Plaut. merc. 118 G.; vgl. Brix Plaut. trin. 68.
iūrgō āvī, ātus, āre
- * iūrigus; IV-, to quarrel, brawl, dispute, scold: Cedo, quid iurgabit tecum?T.: iurgare vicinos, non litigare: haec iurgans agebat, with expostulation, L.: istis Iurgatur verbis, is reproached, H.