lamenta
lamenta, a wailing, moaning, weeping, lamentation, lament
lāmenta, ōrum, n.: a wailing, cry of grief, lamentation, mourning, moaning, 4.667. (sing. not in good use)
lāmenta, ae, f. (collat. form of lamentum, q. v.): lamentas, fletus facere, Pac. ap. Non. 132, 28 (Trag. Fragm. v. 175 Rib.).
lāmenta, ae, f. (lamentor), die Wehklage, Plur., Plaut. truc. 29: lamentas, fletus facere, Pacuv. tr. 175.
1 lāmenta, æ, f. (lamentor), lamentation : Pacuv. 175.
2 lāmenta, (12) ōrum, n. , lamentations, gémissements : Cic. CM 73 ; Tusc. 2, 48 ; Virg. En. 4, 667 || gloussement [des poules] : Plin. 10, 155.
➳ sing. lamentum Vulg. Jer. 9, 10, etc.
lāmenta ōrum, n
- 1 CAL-, a wailing, moaning, weeping, lamentation, lament: velle mortem suam lamentis vacare: lamentis lacrimisque extinctos prosequi, L.: lamenta ac lacrimas ponunt, Ta.: in lamentis luctuque iacēre: Lamentis gemituque Tecta fremunt, V.