lamentator
lāmentātor, θρηνητής, Gloss. Philox.
lāmentātor, ōris, m. (lamentor), der Bejammerer, aetatis adultae, Corp. inscr. Lat. 8, 9519. Vgl. Gloss. ›lamentator, θρηνητής‹.
David de medio sublatus in morte sua paucos ‥ meruit habere ~ores
~or ille Jeremias propheta
ita estis secularium importunitate obsessi ut cum ~ore propheta deplorare possitis ‘edificavit ‥’ [] Thren. iii 5
lāmentātŏr, ōris, m. , celui qui se lamente : Gloss. Phil. et fém. lāmentātrīx, īcis, Vulg. Jer. 9, 17.