lamentabilis
lamentabilis, mournful, lamentable, full of sorrow
Frieze-Dennison Vergil
lāmentābilis, e: adj. (lāmentor, deplore), deplorable; pitiable; to be deplored, 2.4.
lāmentābĭlis, e, adj. [lamentor],
- mournful, lamentable (class.).
- A Full of sorrow, expressing sorrow: afflictus et jacens, et lamentabili voce deplorans, Cic. Tusc. 2, 13, 32: carmen, Stat. S. 5, 3, 1.—
- B Causing sorrow, deplorable: funera sumptuosa et lamentabilia, Cic. Leg. 2, 25, 64: regnum, Verg. A. 2, 4: tributum, Ov. M. 8, 263.
lāmentābilis, e (lamentor), kläglich, I) = beweinenswert, beklagenswert, regnum, Verg. Aen. 2, 4: tributum, Ov. met. 8, 262: rei publicae casus, Amm. 30, 8, 8. – II) weinerlich, jammernd, klagend, vox, Cic. Tusc. 2, 32; mulierum comploratio, Liv. 3, 47, 6: gemitus, Sen. Agam. 660: quiritatus (Plur.), Val. Max. 9, 2, 1: questus (Plur.), Apul. met. 2, 27: carmen, Trauergedicht (ἐπικήδειον), Stat silv. 5, 3, 1. – dah. mit Jammer-, Trauerklagen verbunden, funera, Cic. de legg. 2, 64.
canticum ~e
~e,heafsang
psalmista ‥ conquerelando ac ~i voce ita protulit ‥
clamor in Bethleem crebrescit flebilis, / in Roma resonat vox lamentabilis [cf. ]Matth. ii 18
regum ‥ infesta ambitio minabatur eos ‥ ~i disperdere exterminio
funus ‥ ~e
annus ‥ Scotis ~is et dolorosus
lacrimabiles ‥ discidiorum erumpne in ~em ‥ studii enervacionem ‥ detestabiliter inoluerunt
lāmentābĭlis, (14) e (lamentor), ¶ 1 plaintif : Cic. Tusc. 2, 32 ; Stat. S. 5, 3, 1 ; funera lamentabilia Cic. Leg. 2, 64, funérailles accompagnées de lamentations ¶ 2 déplorable : Virg. En. 2, 4 ; Ov. M. 8, 263.
- 1. (poët.) beklagens-, betreurenswaardig [tributum];
- 2. jammerend, klagend, huilerig [vox; gemitus; mulierum comploratio].
lāmentābilis e, adj.
- lamentor, mournful, lamentable, full of sorrow: vox: mulierum comploratio, L.: regnum, V.: tributum, deplorable, O.