lamentor
lamentor, to wail, moan, weep, lament
lāmentor, ātus, 1, v. dep. n. and a. [lamentum],
- to wail, moan, weep, lament (class.).
- α Neutr.: lamentari, cruciari, Plaut. Mil. 4, 2, 40 (1030): quod nunc lamentari, id. Pers. 1, 3, 94 (174): praeter ceteras lamentari, Ter. And. 121: lapides flere ac lamentari cogere, Cic. de Or. 1, 57, 245: flebiliter lamentari, id. Tusc. 2, 21, 49; id. Phil. 12, 1, 2: ac plangere, Suet. Ner. 49: quid ego hic animo lamentor, Enn. ap. Don. Ter. Phorm. 821 (Ann. v. 210 Vahl.): Thetis quoque lamentando pausam fecit filio, Plaut. Truc. 4, 2, 18 (728).—
- β Act., to weep over a person or thing, to bewail, lament, bemoan: conqueri fortunam advorsam, non lamentari decet, Id viri est officium; fletus muliebri ingenio additus est, Pac. ap. Cic. Tusc. 2, 21, 50 (Trag. Rel. v. 268 Rib.): nam haec quidem vita mors est, quam lamentari possem, Cic. Tusc. 1, 31, 75: caecitatem, id. ib. 5, 38, 112: se ipsum, Plaut. Pers. 4, 9, 7 (744): suam matrem mortuam, Ter. Phorm. 96: ut nemo ad lamentandam tanti imperii calamitatem relinquatur, Cic. Cat. 4, 2, 4.—With object.clause, Plaut. Ps. 1, 3, 79 (308); so, cum lamentamur, non apparere labores Nostros, Hor. Ep. 2, 1, 224.—
- II Pass. (poet. and late Lat.; cf. lamento).—Part. perf. in pass. signif. (poet.), wept over, bewailed: fata per urbem Lamentata, Sil. 13, 711; so, Dindyma, resounding with lamentations, Stat. Th. 12, 224.—
- 2 Impers. pass.: maeretur, fletur, lamentatur diebus plusculis, Ap. Met. 4, 33, 12.
lāmentor, ātus sum, ārī, I) v. intr. wehklagen, heulen u. jammern, flere ac lamentari, Cic.: lamentari ac plangere, Suet.: flebiliter in vulnere, Cic.: clamor lamentantium mulierum, Liv. – Passiv unpers., maeretur, fletur, lamentatur (man wehklagt) diebus plusculis, Apul. met. 4, 33. – II) v. tr. über etwas wehklagen, etwas bejammern, minas sexaginta, Plaut.: obitum, Lucr.: vitam, Cic.: caecitatem, Cic.: se ipsum, Plaut.: matrem mortuam, Ter.: hic fratrem, propinquum ille, alius parentes lamentari, Tac. – m. folg. Acc. u. Infin., Plaut. Pseud. 313. Hor. ep. 2, 1, 224. – m. Partic. fut. act., lamentabantur in morbo quasi turpiter et miserabiliter perituri, Val. Max. 2, 6, 11. – Partiz. lāmentātus, a, um passiv, α) beweint, Sil. 13, 712. – β) mit Wehklagen erfüllt, von Wehklagen ertönend, Stat. Theb. 12, 224. – ➳ Parag. Infin. lamentarier, Plaut. Pers. 742.
lāmentor, (12) ātus sum, ārī, ¶ 1 intr., pleurer, gémir, se plaindre : Pl. Mil. 1031 ; Cic. Phil. 12, 2 ; Tusc. 2, 49, etc. ¶ 2 tr., se lamenter sur, déplorer : cæcitatem Cic. Tusc. 5, 112, déplorer la cécité, cf. Cic. Tusc. 1, 75 ; Cat. 4, 4 || [avec prop. inf.] déplorer que : Pl. Ps. 313 ; Hor. Ep. 2, 1, 224 ¶ 3 lamentatus au sens pass. : a) pleuré, déploré : Sil. 13, 712 ; b) qui retentit de lamentations : Stat. Th. 12, 224 || [pass. impers.] lamentatur Apul. M. 4, 33, on se lamente.
➳ inf. -arier Pl. Pers. 742.
lāmentor ātus, ārī, dep.
- lamenta, to wail, moan, weep, lament: praetor ceteras, T.: audiebam lamentari uxorem.—To bewail, lament, bemoan: matrem mortuam, T.: vita, quam lamentari possem: ad lamentandam tanti imperi calamitatem: non apparere labores Nostros, H.