lamentum
lamentum, see lamenta
- a wailing, moaning, weeping, lamentation, lament (class., only in plur.): virum, Lucr. 6, 242 Lachm.: negat se velle mortem suam dolore amicorum et lamentis vacare, Cic. de Sen. 20, 73: se lamentis lacrimisque dedere, id. Tusc. 2, 21, 48: lamentis lacrimisque extinctos prosequi, Liv. 25, 38: lamenta ac lacrimas cito ponunt, Tac. G. 27: in sordibus, lamentis luctuque jacēre, Cis. Pis. 36, 88: lamentis gemituque et femineo ululatu Tecta fremunt, Verg. A. 4, 667: per lamenta ... muliebriter ferre, Tac. Agr. 28.—Transf., of hens, Plin. 10, 55, 76, § 155.—Sing.: assume super Syrum lamentum, Vulg. Ezech. 27, 2; id. Jer. 9, 20 al.
~orum fletibus incumbere ‥ et lacrimarum imbribus vultum rigare
~a paenitentiae
videmus nos in illud Jeremiae incidisse ~um quod dicit ‘si egressus fuero ‥’ [] Jer. xiv 18
in quandam ollam Vulcani ‥ proitietur ‥, nisi hoc ante mortem penetentie ~is emendaverit
mater ‥ passa est dolorum ~a
o nox ‥, gemitus, lamenta, dolores, / planctus et lacrimas Malchi ‥ / ne reticere velis ‥; / digere lamentum Malchi Malchaeque dolentum
jugiter dicunt ~um et ve
a regno Anglie ‥ ejecti cum dolore, ~o, et confusione repatriaverunt ad propria
[Deus ] flectat superbum arbitrium ad culparum suarum ~um
Quod cernens devota mulier, quæ pœnitentium jam vitam agebat, quia circulum ferreum in Lamentum gestabat ad brachium.Id est, ut addunt docti Editores, in signum pœnitentiæ vel doloris de suis peccatis. Vide Circuli ferrei in Circulus.
- ), see lamenta.
-
…ira deorum hanc eius satellitibus iniecit amentiam ut sine imaginibus, sine cantu atque ludis, sine exsequiis, sine lamentis, sine laudationibus, sine funere, oblitus cruore et luto, spoliatus illius supremi diei celebritate cui cedere inimici…
Cicero, pro Milone
-
…et statione vitae decedere. Solonis quidem sapientis est elogium, quo se negat velle suam mortem dolore amicorum et lamentis vacare. volt, credo, se esse carum suis. sed haud scio an melius Ennius nemo me lacrumis…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…Baebius, vir fortis, interfectus iussu tuo quid quod tu totiens diffidens ac desperans rebus tuis in sordibus, lamentis luctuque iacuisti, quod populari illi sacerdoti sescentos ad bestias amicos sociosque misisti, quod, cum sustentare vix posses…
Cicero, in Pisonem
-
…vel ut parens filio. si turpissime se illa pars animi geret, quam dixi esse mollem, si se lamentis muliebriter lacrimisque dedet, vinciatur et constringatur amicorum propinquorumque custodiis ; saepe enim videmus fractos pudore, qui ratione nulla…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…stat medius trepidante domo Peleaque virgo quaeritur, ast alia plangebat parte retectos Deidamia dolos, cuius cum grandia primum lamenta et notas accepit pectore voces, haesit et occulto virtus infracta calore est. demittit clipeum regisque ad lumina versus…
Statius, P. Papinius, Achilleis
-
…Romam, nemo superesse quemquam praeter eos qui Romam refugerant crederet, complorati omnes pariter uiui mortuique totam prope urbem lamentis impleuerunt. priuatos deinde luctus stupefecit publicus pauor, postquam hostes adesse nuntiatum est ; mox ululatus cantusque dissonos uagantibus…
Livy, ab Urbe Condita
-
…stetissent, repente, postquam ceruice caesa fusus est cruor, tam libero conquestu coortae uoces sunt, ut neque lamentis neque exsecrationibus parceretur spoliisque contectum iuuenis corpus, quantum militaribus studiis funus ullum concelebrari potest, structo extra uallum rogo…
Livy, ab Urbe Condita
-
…reddere et in uultu genetrici stare suorum. iam fixus iugulo culpa te soluerat ensis, Eurymedon, inter miserae lamenta senectae, dumque malis turbata parens deceptaque uisis Quo ruis huc ferrum clamat conuerte, Lycorma, ecce simul iugulum…
NA, Silius Italicus, Corpus Poetarum Latinorum. Vol. 3, ed. W. C. Summers, 1905
-
…celeri fugiens perlustrat moenia planta. instat atrox terga increpitans fugientia uictor. conclamant matres, celsoque e culmine muri lamentis uox mixta sonat nunc nomine noto appellant, seras fesso nunc pandere portas posse uolunt ; quatit hortantum praecordia terror…
NA, Silius Italicus, Corpus Poetarum Latinorum. Vol. 3, ed. W. C. Summers, 1905