lamento
lāmento, āvi, 1, v. n. (collat. form of lamentor), Vulg. Matt. 11, 17; id. Luc. 7, 32.
lāmento, āvī, ātum, āre = lamentor (w. vgl.), I) intr. wehklagen, heulen u. jammern, Vulg. Matth. 11, 17; Luc. 7, 32. Not. Tir. 106, 51. – II) tr. über etw. wehklagen, etw. bejammern, alqm, Vulg. psalm. 77, 63. Itala Matth. 24, 30 u. Luc. 23, 27. Vet. interpr. Orig. comm. in Matth. § 48. Ven. Fort. vit. S. Martin. suppl. 1, 19. Frgm. Bob. de vers. 624, 20 K.
lāmentō, āre, c. lamentor, ¶ 1 intr., Vulg. Luc. 7, 32, etc. ¶ 2 tr., pleurer sur : Vulg. 3 Esdr. 1, 32 ; Cassian. Coll. 8, 8, 1.