About

Menu

lamentor

lamentor, to wail, moan, weep, lament

Could not find lamentarentur in Logeion dictionaries.

lamentarentur Verb: imperfect passive subjunctive 3rd plural of lamentor

See lamentarentur in Morpho

lāmentor, ātus, 1, v. dep. n. and a. [lamentum],
  • to wail, moan, weep, lament (class.).
          • α Neutr.: lamentari, cruciari, Plaut. Mil. 4, 2, 40 (1030): quod nunc lamentari, id. Pers. 1, 3, 94 (174): praeter ceteras lamentari, Ter. And. 121: lapides flere ac lamentari cogere, Cic. de Or. 1, 57, 245: flebiliter lamentari, id. Tusc. 2, 21, 49; id. Phil. 12, 1, 2: ac plangere, Suet. Ner. 49: quid ego hic animo lamentor, Enn. ap. Don. Ter. Phorm. 821 (Ann. v. 210 Vahl.): Thetis quoque lamentando pausam fecit filio, Plaut. Truc. 4, 2, 18 (728).—
          • β Act., to weep over a person or thing, to bewail, lament, bemoan: conqueri fortunam advorsam, non lamentari decet, Id viri est officium; fletus muliebri ingenio additus est, Pac. ap. Cic. Tusc. 2, 21, 50 (Trag. Rel. v. 268 Rib.): nam haec quidem vita mors est, quam lamentari possem, Cic. Tusc. 1, 31, 75: caecitatem, id. ib. 5, 38, 112: se ipsum, Plaut. Pers. 4, 9, 7 (744): suam matrem mortuam, Ter. Phorm. 96: ut nemo ad lamentandam tanti imperii calamitatem relinquatur, Cic. Cat. 4, 2, 4.—With object-clause, Plaut. Ps. 1, 3, 79 (308); so, cum lamentamur, non apparere labores Nostros, Hor. Ep. 2, 1, 224.—
  • II Pass. (poet. and late Lat.; cf. lamento).—Part. perf. in pass. signif. (poet.), wept over, bewailed: fata per urbem Lamentata, Sil. 13, 711; so, Dindyma, resounding with lamentations, Stat. Th. 12, 224.—
      • 2 Impers. pass.: maeretur, fletur, lamentatur diebus plusculis, Ap. Met. 4, 33, 12.

Saved

Recent