mactatio
mactātĭo, ōnis, f. [macto],
- a slaying, killing (post-class.): innoxiorum animantium mactatio, Arn. 7, 213; Isid. Orig. 6, 19, 31.
mactātio, ōnis, f. (macto), das Schlachten, bes. der Opfertiere, Isid. orig. 6, 19, 31: Iovem vix propitiavit octava mactatio (Opfer), Symm. epist. 1, 59: mit Genet., innoxiorum animantium mactatione laetari, Arnob. 7, 4: caedes et mactationes hostiarum, Arnob. 7, 36.
immolatio, ~o
~o,sniðung
quotidie oves tot, tot boves, tot tauri ‥ mactabantur; a qua etiam ~one nec simplicitas columbam nec castitas turturem tuebatur
tempore ~onis porcorum
quidam ‥ W. C. carnifex ‥ communem domum pro ~one hujusmodi bestiarum ‥ erexit et ~onibus bestiarum ‥ continue utitur
pro ~one xij bovum pro galeia
de carnificibus ‥ et locis ~onum animalium
mactātĭō, ōnis, f. (macto), action dʼimmoler une victime, sacrifice sanglant : Arn. 7, 4 ; 7, 36 ; Isid. Orig. 6, 19, 31.
Quod multi audientes et graviter ferentes, dominam Adelam Comitissam Mactatione viri sui et falso adulterio impetebant.