maculatio
măcŭlātĭo, ōnis, f. [maculo], a spotting; a spot, stain (post-class.).
- I Lit.: cutem maculationibus convariare, Ap. Apol. p. 306, 14.—
- II Trop.: aliquā infamiae maculatione pollutus, stain, Firm. Math. 3, 15, 3.
maculātio, ōnis, f. (maculo), I) das Geflecktmachen, meton., der Fleck, Plur. bei Apul. apol. 50. – II) bildl., die Befleckung, infamiae, Firm. math. 3, 15, 3.
maculo, -as, unde ‥ ~o et macula
estimant peccatum originale fieri ex ~one anime per carnem corruptam ex peccato primorum parentum, et ponunt exemplum de pomo projecto in lutum, quod maculatur ex contaginacione luti
măcŭlātĭō, ōnis, f. (maculo), tache : Apul. Apol. 50 ; Firm. Math. 3, 15, 3.